صحت مشكل است ( مسألة 13 ) در ضيق وقت واجب است تسبيحات أربعة را يك مرتبه بيشتر نگويد ( مسألة 14 ) دراياك نعبد وإياك نستعين جايز است كسر همزه آن را اشباع كند يا بدون اشباع بگويد ( مسألة 15 ) اگر در كلمه شك كند كه ايا بايد مفتوح بخواند يا مكسور مثلا يا شك كند در مخرج حرفى جايز نيست كه بهر دو وجه بخواند با فرض انكه بداند يا احتمال دهد كه يكى از اندو وجه باطل است واگر يكي از اندو وجه را اختيار كند وبناء داشته باشد بعد از نماز به پرسد هر گاه باطل بوده نماز را اعاده كند ضرر ندارد ( مسألة 16 ) قرائتي كه واجب باشد جهر در ان أحوط ان است كه تحفظ كند بر بلند خواندن جميع كلمات وحروف ان حتى اخر آيات اگر چه دور نيست ضرر نداشته باشد اخفات در كلمه اخيره از ايه چه رسد بحرف اخر ان ( فصل پنجم ) در ركوع است بدان كه در هر ركعتي از ركعات نماز فريضة ونافله يك ركوع لازم است مگر در نماز آيات كه در هر ركعتي از ان پنج ركوع واجب است چنانكه مىايد وركوع در نماز ركن است كه بترك ان عمدا يا سهوا نماز باطل است وهم چنين بزيادة ان در فريضة نماز باطل مىشود مگر در نماز جماعت كه ركوع زائد بقصد متابعت امام مبطل نماز نيست وواجبات ركوع چند چيز است أول خم شدن بنحو متعارف بقدرى كه دو دست أو بزانوها برسد وكفايت مىكند رسيدن سر پنج انكشت بزانو ولكن أحوط آن است كه انقدر خم شود كه كف دست بزانو برسد پس كفايت نمىكند مسماى خم شدن ونه خم شدن بغير متعارف بانكه بطرف راست يا چپ خم شود يا انكه كفلهاى خود را پايين كند وزانوهاى خود را بلند كند ونحو انها وكسيكه مستوى الخلقة نباشد بانكه دست أو از متعارف بلند تر يا كوتاه تر باشد بايد رجوع كند بمستوى الخلقة وباكي نيست باختلاف افراد مستوى الخلقة كه مقدار كمي دست أو كوتاه يا بلند باشد كه در اين صورت هر كدام از انها حكم خود را دارد نسبت بدست وزانوى خود ونبايد بمستوى الخلقة ديگر رجوع كند دويم ذكر گفتن در ان وأحوط اختيار تسبيح از افراد ذكر است ومخير است كه سه مرتبه سبحان الله بگويد كه آن را تسبيحه صغرى گويند يا يك مرتبه بگويد سبحان ربي العظيم وبحمده وانرا تسبيحه كبرى گويند اگر چه أقوى كفايت مطلق ذكر است از سبحان الله يا الحمد لله يا لا إله إلا الله يا الله أكبر يا غير أن كه بقدر سه تسبيح صغرى باشد پس كافى است سه مرتبه الحمد لله يا سه مرتبه الله أكبر وأمثال ان سيم